มีดและศาสตราวุธภาคใต้

ขวานหินขัด

ขวานหินขัด

หวาย

หวาย ใช้เฆี่ยนพิธีกรรมโนรา และมีดหมอ ที่ใช้ในพิธีกรรม เช่น พิธีสะเดาะเคราะห์ พิธีชาเรือน เป็นต้น

ไม้ถือ

ไม้ถือเป็นอุปกรณ์สำหรับถือ หนีบ หรือตี ซึ่งใช้เป็นของประจำตัวของผู้สูงอายุ เพื่อเสริมความสง่างามและบุคลิกภาพ ใช้ถือขณะเดินออกกำลังกาย

ไม้เท้า

ไม้เท้า เป็นเครื่องมือประจำกายของบุคคลเฉพาะกลุ่มหนึ่ง เช่น ชั้นผู้ทรงคุณวุฒิ ผู้อาวุโส หรือใช้เสริมประดับบารมี อำนาจและวาสนา เป็นต้น ส่วนใหญ่ทำด้วยไม้ที่มีความแข็งแรง คงทน

ส่วนประกอบของกริช

การโกนผมไฟ

การโกนผมไฟ เรียกว่า “ฮารี เบอร์จูกูร์” นิยมทำกันในช่วงเช้าของวันที่กำหนด และถือเป็นการปฏิบัติตามพระวจนะของพระศาสดาของศาสนาอิสลาม หมอตำแยซึ่งเป็นผู้ทำคลอดเป็นประธานในการประกอบพิธีบนเรือนของพ่อแม่เด็ก

พระขรรค์

พระขรรค์ เป็นอาวุธที่ใช้ในการประกอบพิธีกรรม อาทิเช่น พระขรรค์ เป็นศาสตราวุธชนิดหนึ่งที่มีความสำคัญอย่างมากในสมัยโบราณเพราะใช้ในการประกอบพิธีกรรมสำคัญหลายพิธีด้วยกัน

พร้าจะโหนงหรือมีดจะโหนง

พร้าจะโหนงและมีดจะโหนงเป็นอาวุธยาวชนิดหนึ่ง ซึ่งเรียกชื่อเหมือนกันทั้งในกลุ่มชาวไทยพุทธและชาวไทยมุสลิม มีการใช้งานตั้งแต่จังหวัดสงขลาลงไปจนถึงจังหวัดนราธิวาส โดยหากมีด้ามยาวเรียกว่า “พร้าจะโหนง” และหากมีด้ามสั้นเรียกว่า “มีดจะโหนง” พร้าจะโหนงและมีดจะโหนงแบ่งออกเป็น 2 ประเภท ได้แก่ ตัวผู้ และ ตัวเมีย

มีดตอก

มีดตอก หรือ อ้ายตอก คือมีดที่ใช้เหลาไม้ไผ่และหวายเพื่อทำตอกใช้จักสานเครื่องใช้ต่างๆ ลักษณะโค้งงอน ปลายแหลม และคอยาว มีด้ามซึ่งกลึงสวยงาม มีดตอกมี2ชนิด คือ หางหงส์อย่างหนึ่ง ชนิดนกแอ่นอีกอย่างหนึ่ง

มีดบาเเดะ

มีดบาแดะเป็นมีดพกชนิดหนึ่ง เอาแบบมาจากมลายู ใช้พกติดตัวเพื่อการต่อสู้และเชื่อว่าบางเล่มสามารถป้องการอันตรายทำให้แคล้วคลาดจากสิ่งอัปมงคลทั้งปวง ชาวภาคใต้สมัยก่อนทั้งไทยพุทธและไทยมุสลิมนิยมใช้มีดบาแดะเป็นอาวุธประจำตัวพอๆ กับนิยมการใช้กริช

กริชมัชปาหิต

กริชมัชปาหิต