การโกนผมไฟ เรียกว่า “ฮารี เบอร์จูกูร์” นิยมทำกันในช่วงเช้าของวันที่กำหนด และถือเป็นการปฏิบัติตามพระวจนะของพระศาสดาของศาสนาอิสลาม หมอตำแยซึ่งเป็นผู้ทำคลอดเป็นประธานในการประกอบพิธีบนเรือนของพ่อแม่เด็ก
พระขรรค์ เป็นอาวุธที่ใช้ในการประกอบพิธีกรรม อาทิเช่น พระขรรค์ เป็นศาสตราวุธชนิดหนึ่งที่มีความสำคัญอย่างมากในสมัยโบราณเพราะใช้ในการประกอบพิธีกรรมสำคัญหลายพิธีด้วยกัน
พร้าจะโหนงและมีดจะโหนงเป็นอาวุธยาวชนิดหนึ่ง ซึ่งเรียกชื่อเหมือนกันทั้งในกลุ่มชาวไทยพุทธและชาวไทยมุสลิม มีการใช้งานตั้งแต่จังหวัดสงขลาลงไปจนถึงจังหวัดนราธิวาส โดยหากมีด้ามยาวเรียกว่า “พร้าจะโหนง” และหากมีด้ามสั้นเรียกว่า “มีดจะโหนง” พร้าจะโหนงและมีดจะโหนงแบ่งออกเป็น 2 ประเภท ได้แก่ ตัวผู้ และ ตัวเมีย
มีดตอก หรือ อ้ายตอก คือมีดที่ใช้เหลาไม้ไผ่และหวายเพื่อทำตอกใช้จักสานเครื่องใช้ต่างๆ ลักษณะโค้งงอน ปลายแหลม และคอยาว มีด้ามซึ่งกลึงสวยงาม มีดตอกมี2ชนิด คือ หางหงส์อย่างหนึ่ง ชนิดนกแอ่นอีกอย่างหนึ่ง
มีดบาแดะเป็นมีดพกชนิดหนึ่ง เอาแบบมาจากมลายู ใช้พกติดตัวเพื่อการต่อสู้และเชื่อว่าบางเล่มสามารถป้องการอันตรายทำให้แคล้วคลาดจากสิ่งอัปมงคลทั้งปวง ชาวภาคใต้สมัยก่อนทั้งไทยพุทธและไทยมุสลิมนิยมใช้มีดบาแดะเป็นอาวุธประจำตัวพอๆ กับนิยมการใช้กริช
กริชมัชปาหิต
กริชนกพังกะ (ตัวผู้) สกุลช่างปัตตานี กริชนกพังกะ (ตัวเมีย) กริชสกุลช่างสงขลา
กริชเป็นอาวุธประจำตัวที่เคยนิยมใช้กันมาในภาคใต้ ตลอดไปถึงมาเลเซีย ชวาและประเทศใกล้เคียง เคยเป็นอาวุธประจำชาติของชวาและเป็นอาวุธประจำชาติของมาเลเซีย เป็นเครื่องบ่งถึงความเป็นชายชาตรี ฐานะทางสังคม ฐานะทางเศรษฐกิจและยศถาบรรดาศักดิ์ ของผู้เป็นเจ้าของหรือของตระกูล โดยเฉพาะการใช้กริชในภาคใต้ตอนล่าง นิยมกันอย่างแพร่หลายทั้งไทยพุทธและไทยมุสลิม มีความเชื่อและเกี่ยวกันกับวัฒนธรรมอื่นๆ แต่กริชถือเป็นอาวุธที่ห้ามพกพาในที่ชุมชน
กระบอกตุด หรือที่เรียกว่า บอกตุด บอกตุรุด เป็นอาวุธที่ใช้โดยกลุ่มมันนิหรือที่ในอดีตเรียกกันว่า “ซาไก” นิยมใช้เป็นอาวุธประจำกายของผู้ชาย สำหรับเป่าลูกดอกเพื่อใช้ล่าสัตว์เป็นอาหาร และใช้ป้องกันตัว
เป็นเครื่องดนตรีที่ทำจากกระบอกไม้ไผ่ ใช้วิธีการดีด มักนำมาเล่นและร้องรำทำเพลงในโอกาสที่มีความรื่นเริง เช่น งานแต่งงาน ขณะที่พิธีศพจะไม่มีการเล่นดนตรี เนื่องจากเป็นช่วงเวลาแห่งการสูญเสียและการไว้อาลัย
